NAZİRE

 

         Dün yani CUMU’A günü son dakikada muhterem Özcan İşler beyefendinin BİZ BÖYLE DEĞİLDİK NE OLDU BİZE diye serzenişini okuyunca doğru söze ne denir diyerek bir nazire yapayım dedim. Ve:                                        

                         

            HEY! BİZİ BİZE UNUTTURAN KİM?

 

“Biz böyle değildik” şerefli millet,

İdik , namı hudutlardan aşırdık.

Selanikten boca edilen zillet,

Kâbusumuz oldu, vechi şaşırdık.

 

Cedde küfrettirip kaldırdı kazan,

Kazan tangırtısı oldu borazan.

Zulmü alkışladı gelin, kız, kızan.

Bizim ocağa biz, ateş düşürdük.

 

Bir gece ümmi etti milleti,

Domuz görse kınar böyle zilleti.

Sömürten akrebin cibilliyeti,

Malûm iken, batılâtta şaşırdık.

 

Canlı cenazeye döndü bedenler.

Bizi görse kahrolurdu gidenler.

Seni sürü edip,  sağıp, güdenler.

Kazan kurdu, kendimizi pişirdik.

 

Yönünü batıla çevirdiğinde,

Herşey bitti dili evirdiğinde.

Afiyet diledin geğirdiğinde.

Aklımızı,  gölgesine düşürdük.

 

Kula kulluk gerçek ne demek güya?

Karabasan oldu görülen rüya.

Sakın ha dokunma sabuna, suya,

Emir deyip sırtımızda taşırdık.

 

Eskiden rahmetti karlar yağardı,

Dualar kanatsız arşa ağardı.

Şana desem: sineği fil sağardı.

Ruhsuz gönüllere cemre düşürdük.

 

Şimdi temmuz, ağustosta kar yağar.

Güneşi bekleriz zulûmat doğar.

Bir pireyi yirmi yedi fil sağar.

Yokuşta yorulup düzde şaşırdık.

 

 

Kurulan tuzağa sevr’de, lozanda,

Deli gömleğini, fendi bozanda,

Görünce idraki yolda tozanda,

Tutup, hain tarafına aşırdık.  

 

Hakikata sırt dönmenin bedeli,

Dir diye eylendi veliler deli.

Yüz yıl önce şah, İSLÂMİ: gideli.

Dönünce kel baştan kippa düşürdük.

 

 Ben münkiri hoş görmen , görenede karışmam.

 Müşrikesaygı duyan kıranada karışmam.

 Mehemmet İSLÂMİ’yim vahiydir istinadım.

 Tağuti tezahürler serenede karışmam..

 

                         Selâm ve düalar ile Allah’a emanet eylerim canlar.