Karı-koca 25. Evlilik yıldönümleri kutluyorlardı. Bir anda evlilik perisi ortaya çıktı ve şöyle dedi. “Sizler 25 yıl evli kaldığınız için ödülü hak ettiniz. Her ikinizin de birer dileğini yerine getireceğim.”

Önce kadın söyledi dileğini: “Biz evliliğimiz boyunca hep fakir yaşadık ve çok sıkıntı çektik. Bizi zengin yap”

Evlilik perisi elindeki sihirli sopasını salladı ve her taraf altın ile doldu.

Sonra erkeğe sordu: “Ya senin dileğin?”

Adam önce uzun uzun karısına baktı, sonra dileğini söyledi: “Kendimden 30 yaş küçük bir kadınla evli olmak istiyorum.”

Evlilik perisi elindeki sopayı salladı ve “Puffffff”

Adam artık 70 yaşındaydı.

Ya Siz, Tanrı Adaleti mi istersiniz yoksa insan adaleti mi?

Yaşlı bir bilgenin elinde, on tane erik varmış. Karşısında da dört çocuk. Bilge sormuş, “erikleri dağıtırken Tanrı adaleti mi istersiniz, yoksa insan adaleti mi? Hepsi bir ağızdan “Tanrı Adaleti” demişler. Bunun üzerine bilge, çocuklardan birine dört, birine iki, birine üç, dördüncüye ise sadece bir erik vermiş. İşte Tanrı Adaleti böyle birşey demiş bilge.

Bildik bir hikayedir. Ama çok şey anlatır. Fazlaca kafa yormayanlar, bu hikayeden Tanrı’nın adaletsiz olduğunu çıkarabilir. Koşulsuz, yani sorgulamadan, körü körüne inananlar ise, haşa diyecektir. İlahi Adalet elbet tecelli edecektir.

Sanırım olay elindeki erik sayısı ile değil de o erik ile ne yaptığınla ilgili.

Gelin biz hikayeyi devam ettirelim. Kendisine dört tane erik verilen o eriklerin hepsini bir çırpıda ve tek başına yesin bitirsin. İki erik verilen her ikisini de eve dönerken kaybetsin. Üç erik verilen, ikisini kendi yesin birini kardeşine versin. Tek eriği olan ise, eriğini yedikten sonra, çekirdeğini toprağa eksin ve bir kaç yıl sonra, yüzlerce eriği olsun.

Şimdi düşünelim bakalım Tarı Adaleti nasıl bir şeydir?

Tanrı Adaleti konusu her özürlü çocuk sahibi ebeveynin kafasını uzun süre meşgul eder:
Neden bazı insanlar, dünyaya özürlü olarak gelirler?

Neden sadece simidi ağlayarak istedi diye, 3 yaşındaki çocuğunu sokak ortasında döven kadının sapasağlam ve cin gibi çocuğu vardır da, benim çocuğum benden simit bile isteyemez?

Neden özürlü bir çocuğu anne ve bazen babası dışında, hiç bir aile ferdi kabul etmez ve hatta yok sayar. Başını okşamaz, kucaklamaz ona sadece çocuk olarak bakmayı denemez?

Neden, dili dışarıda ve salyalı bir Down Sendromlu gördüklerinde, sadece gülümseyip annesine selam vermek yerine, yaratık görmüş gibi bakar insanlar?

Neden kimse, eş, dost, akraba ve bazen kapı komşusu, özürlü çocuk annelerine bir ihtiyacın var mı diye sormaz?

Neden elinde bir sinema biletiyle gelip, sen git şu filmi gör, ben iki saat çocuğa bakarım demez bir arkadaş?

Neden tekerlekli sandalyedeki çocuklar, bu ülkenin sokaklarında rahatça gezemezler?

Neden fiziksel ve zihinsel engelli çocuklar, yaşıtları normal çocuklarla aynı okul sıralarını paylaşamazlar?

Neden, farklı olanla birlikte yaşamak bu kadar zor gelir sıradanlara?

Neden, örneğin bir parkta ya da herhangi bir yerin bekleme salonunda, eli yüzü düzgün, giyimi düzgün, koşuşturup duran çocukları sever, şakalaşırız da, bir köşe de tekerlekli sandalyesinde oturan çocuğun yanına gidip konuşmayız?

Neden özürlü bir çocuğun neredeyse tüm yükü annenin üzerindedir?

Kendi yaşadığım ve diğer özürlü çocuk ailelerinden dinlediklerimle, sizlere neden ile başlayan daha onlarca cümle kurabilirim. Ben sık sık yukarıdaki yazılanları düşünüyor ve sorguluyorum.

Ama hiç bir zaman “Neden benim çocuğum özürlü?” sorusunu sormadım kendime.

Çünkü asıl sorulması gereken soru o değil bence. Üstelik bu sorunun cevabı hiç bir şeyi değiştirmez. Ama diğer onlarca sorunun cevabını bulup, çözüm için çabaladığımızda, normallerin farklı olanla birlikte yaşamayı öğrendikleri, milyonlarca engelli ve özel insanı ile barışmış bir ülkeye kavuşuruz.

Şimdi siz de bunlar ve bunlara benzeyen onlarca neden ile başlayan soruları düşünün.

Sizce bunlar Tanrı Adaleti mi yoksa insan adaleti mi?