DEĞERMİ HİÇ?

Kağıttan evler yıkılıyor. Sokaklar birbirine selam vermeyen, mutsuz, asık suratlı insanlarla doluyor… Gülenlerin gülücükleri her geçen gün yapmacıklaşıyor… Zihinler endişeli, yürekler korku dolu… İnsanlık, kendini unutuyor, aşktan sevgiden uzaklaştıkça kendini yok ediyor.

Açlık, yolsuzluk, sefalet, savaşlar, canlı bombalar… İnsanlar neden birbirlerini öldürdüklerini, saldırdıklarını bilmiyor. Mezhep için, renk farklılığı için, yaradana farklı ibadathanelerde ibadet ettiği için birbirini yok ediyor. Para, sahte güç için ruhunu satıyor.

Aynı gökyüzünün altında, insanlar birbirlerini, yaşadıkları toprağı, canları yok ediyor. Önce kendini, sonra her şeyi…

Kendini bulamayan, kaybolan, zihni çalınan, kırgın, korkan, mutsuz insan, aynı şeyleri yaşayan toplumları yaratıyor. İnsan insanı, toplumlar toplumları yokediyor. Korkuyla, hırsla, sevgisizlikle.Uluslararası politikalar, siyaset, yardım kuruluşları, bunlardan çoktan vazgeçtim. Tıkanmış, kirlenmiş, gözü dönmüş bir sistemin yansımaları olmaktan öteye geçemiyorlar. Bozuk düzeni ayakta tutmak için son çırpınışlar.

Ben her bir insanı, her şeyiyle kucaklıyorum. Sana, yeni nesillere, öze, sessiz çoğunluğa inanıyorum. Bu yüzden büyük bir tehlikeyim. Düşünen, sorgulayan, etiketleri değil, insanı öne çıkartan her ruh büyük tehlike kağıttan evleri korumaya çalışanlar için…Onlar için üzgünüm yüreği karanlık yüzü aydınlık olanların maskesi er ya da geç düşer. Hiçbir şey hiçkimsenin yanına kar kalmaz. Yeter ki sen yüreğini kirletme…

Secattin BÜYÜKDAVRAZ-FNMB ISPARTA-GAZETE32-ISPARTA POSTASI