ŞİKAYETLER

Hemen hepimizin yaşantımıza ait şikayetleri vardır. Mutsuzluğumuzun ifadesidir bir anlamda şikayetlerimiz. Çoğu kez düşünmeden-planlamadan şikayet ederiz de, aslında şikayetçi olduğumuz çoğu konudan esef bile duyduğumuz olur. Çünkü herşeyin kolayına alıştırılmışlık şikayetinde şiddetini artırıyor.

Bu konuyu en çok aileler dile getiriyor. Konu çoğunlukla çocuklarının hiçbir hizmetten mutlu olmadıkları. Düşünürseniz onların bir kusuru da yol aslında. Ben çok anneler gördüm; çocuk sessiz ve mutlu oluyor reklamları seyrederken televizyonda diye reklam cd’si yaptıran! Ben çok aileler gördüm; benim annem-babam imkanları olmadığı için bana bunları veremedi, halime şükür ben bu imkanlara sahibim, niye çocuğuma bunları vermeyeyim ki diyen.

E, verin tabi verebileceğinizi de, birazda çocuğun hakedilmişlik duygusunu gıdıklayın! Hemen hemen hiçbir katkısı olmayan durumlarda bile ödüllendirme adına sunulan hediye ve hizmetler sıradanlaşıp-anne-babanın zaruri görevleri arasına giriveriyor çocuğun gözünde.

Yani,yaptığınızın bir değeri kalmadığı gibi yapmazsanız yada keserseniz suçlanıyorsunuz. Çocuk artık mutlu da değil.. Aranızda ANLAŞMAZLIK dediğiniz gerilimli günler de başlıyor.

Siz BİZDE GEÇTİK BU GÜNLERDEN nutkundasınız ama çocuğunuz sizin o muhteşem geçmişinize ilişkin bilgileri AMAN SENDE O GÜN ÖYLEYMİŞ AMA BUGÜN BÖYLE diye elinin tersiyle itiverince kaygılarınız artıyor, bir bilen peşine düşüyorsunuz.

Sevgili ebeveynler; aslında sorun çocuk küçükken oluşuyor ve sizin derin katkılarınız var ve siz bunu görmek istemiyorsunuz. Öğrenilmişlik kavramını lütfen önce siz öğrenin. Zira insan doğarken bilgi birikimli doğmuyor, herşeyi doğum sonrası öğreniyor!

Konuyu sınava falan getirmeyeceğim. Hayatla barışık yaşamak ve çocuğunuzun da sizinle mutlu bir hayat sürmesini istiyorsanız lütfen anlayış sınırlarınızı gözden geçirin. Çocuklarında sınırlarını zorlamayın. Yoksa onlar sizlerinkini çok zorlarlar