NECİP FAZIL’IN BİR İTİRAFI:

1904-1983 yılları arasında yaşamış büyük şair ve yazar Necip Fazıl Kısakürek, yaklaşık 60 yıl Türk Edebiyatına hizmet vermiş bir sanatkârdır. Hayatı, sanatı ve eserleri gündemden düşmemektedir. Biz bu yazımızda sözü kendisine bırakacağız. 1940’lı yıllarla 1970’li yıllar arasındaki yaptığı ve yapılan işlerle ilgili bilinmesi gereken bir yorumunu değerli okuyucularımıza sunacağız.

İnşallah hayırlara vesile olur…

Şimdi Üstad’ı dinleyelim:

“Bir devirdi. O tarihlerde (40’lı yıllar) küfür, bütün müesseseleriyle bir buzdağı gibiydi. Ortalıkta hiçbir hareket mevcut değildi. Müslümanlık zindanı camilerden bir hıçkırık sesi bile gelmiyordu. Bu gafiller, adeta, “camie girebiliyorum ya, ne devlet!” gibilerinden seviniyorlar ve hadım olmanın oltasında mesut görünüyorlardı.

Şimdi şucu bucu geçinen bazı zümrelere adını vermiş isimlerden hiçbirini görmek mümkün değildi. Derken, meydan açılır gibi olduktan sonra ortaya çıktılar ve kendilerine evliyalık süsü vermekten de kaçınmadılar. Biz ise, mahut buzdağını, karda avuçlarımızı hohlarcasına, ciğerlerimizden kopan sıcak nefeslerle eritmeye çalıştık ve galiba bunda müessir olduk.
Fakat bu defa…

Bu defa ortalık çamur kesildi ve şu andaki perişan manzara doğdu. Dahası ve en acısı, İslâm dava ve aksiyonunun bunlara izafe edilmesi, bunlarda göründüğü gibi zannedilmesi, İslâm’a aykırı cephenin bütün din hıncının bu beceriksizler üzerinde bir nevi boks talimi yastığına benzer bir avantaj kazanması ve İslâm davasını temsil gibi bir şeref ve ehliyetin, bu ehliyetsiz ellerde bilinmesidir!..

Biz, tam 30 yıl, tırnaklarımıza kan ve ciğerimize kaynar su oturmuş; bu netice için mi çalıştık, çabaladık, didindik, yırtındık, yıprandık, helak olduk?.. (1973)”

Bu itirafa ve üstü kapaklı açıklamaya siz ne dersiniz bilemiyorum.

Fakat benim gibi her fırsatta bu yazıyı okuyup şucu bucu değilseniz, kara kara düşüneceğinize inanıyorum…