Kredi Kartıma Dokunma; Altınım Masum!

Son günlerde bir şeyler dönüyor, farkında mısınız? Birileri bizim kredi kartlarına hafiften yan gözle bakmaya başladı. Sistem bize diyor ki: “Bu kadar limit sana fazla. Bir sakinleş, gelirin kadar harca, ayağını yorganına göre uzat.”

Ben de diyorum ki: “Bir dakika kardeşim… Ben borcumu günü gününe ödüyorum. Kartlarım uslu, sicilim temiz. Oklar neden bana dönüyor?”

Gelin, eğri oturalım doğru konuşalım. Bu ülkede kredi kartı kimsenin cebinde sadece ekmek-süt almak için durmuyor. Kimi taksitle telefonun peşinde, kimi tatilin… Ama asıl mevzu başka. Bir kesim var ki kafasında sürekli o meşhur cümle dönüyor: “Faiz düşerse altın uçar mı?”

Hemen ardından o tehlikeli sorular geliyor: “Bir karttan nakit avans çekip çevirsek mi? Oradan alıp altına mı yatırsak? Şöyle güzel bir pozisyon alsak mı?”

İşte sistemin tüylerini diken diken eden, “dur” dedirten yer tam burası.

Devlet çok net bir şey söylüyor: “Krediyle yatırım yapmanı istemiyorum.” Bizim millet ise bunu şöyle tercüme ediyor: “Altın çıkacak, bizi engelliyorlar!”

Dürüst olalım; kimse sabah uyanıp BDDK binasında “Afşın Topçu bugün zenginleşmesin” diye özel bir karar almadı. Ama şunu çok net bir dille ilan ettiler: “Millet, bankanın parasıyla kahramanlık yapmasın.”

Aslında altın masumdur. Gram altının kendi halinde kimseye bir zararı yoktur. Ama siz altını kredi kartıyla kovalamaya başladığınız anda işin rengi değişir. Çünkü kazandığınızda herkes sessizdir, “Vay ne güzel, ne zeki adam” denir. Ama kaybederseniz tablo bir anda kararır; “Devlet bizi kurtarsın” diye feryatlar yükselir. Devlet de haliyle dönüp diyor ki: “Ben bu filmi daha önce defalarca izledim.”

İşin en trajikomik tarafı da burada başlıyor. Limiti 30 bin olan rahat, 50 bin olan serbest… Ama limiti yüksek olan, ödemesini düzenli yapan, hesabını kitabını bilen yani “sistemi çözen” kim varsa, o hedef tahtasında. Neden? Çünkü sistemi bilen sensin, hesap yapan sensin, “Bu kartla ne yapılır?” diye kafa yoran sensin.

Yani mesele sadece zengin-fakir meselesi değil; tamamen bir kontrol ve risk yönetimi meselesi.

Sonuç olarak; bu düzenleme “eyvah altın fırlayacak” diye alınmadı. “Borç balonu patlamasın” diye alındı. Ama her zaman olduğu gibi o meşhur yan etki yine sahnede: Küçük yatırımcı nefes alamazken, büyük oyuncu her zamanki gibi bir yolunu bulup gemisini yürütüyor.

Ne diyelim… Tam bir klasik Türkiye hikâyesi.