Bizim memlekette çözüm üretme yöntemi çok net:Bir şey sorun mu çıkarıyor? Kapat. Yol mu tehlikeli? Kapat.Trafik mi yoğun? Kapat.Hayat mı zor? Onu…
Bizim memlekette çözüm üretme yöntemi çok net:
Bir şey sorun mu çıkarıyor? Kapat.
Yol mu tehlikeli? Kapat.
Trafik mi yoğun? Kapat.
Hayat mı zor? Onu da kapatabiliyorsak kapatalım, rahatlayalım.
Şimdi gündem: Dereboğazı yolu.
Kazalar oluyor diye çözüm bulundu:
“Kapatalım.”
Hakikaten büyük akıl.
Tebrik etmek lazım.
O zaman şöyle yapalım:
Virajlı tüm yolları kapatalım.
Kaza olan kavşakları da kapatalım.
Hatta en temizi… trafiği komple kapatalım.
Sıfır kaza, tertemiz istatistik.
Ama küçük bir detay var:
Bu yol, Isparta’nın Antalya’ya açılan en önemli kapılarından biri.
Üstelik öyle sıradan bir yol da değil…
Doğasıyla, manzarasıyla, o gölün kenarından geçişiyle ayrı bir hikaye.
Sorun yol mu gerçekten?
Yoksa o yolu otoyol zannedip gaza basanlar mı?
Asıl mesele şu:
Tek şeritli, virajlı bir yola kamyonla, TIR’la girip
sonra da “bu yol tehlikeli” demek biraz şey değil mi?
Şehirler arası yarış pistine çevrilen bir yolda
sorunu yolda aramak da ayrı bir yetenek.
Çözüm aslında çok basit ama nedense kimsenin aklına gelmiyor:
Büyük araçları Burdur yoluna yönlendir.
Zaten o yol geniş, çift şerit, daha güvenli.
Uzun araçlar oradan aksın,
Dereboğazı daha çok otomobillere kalsın.
Hem kazalar azalır,
hem yol kapanmaz,
hem de kimse “kapat gitsin” kolaycılığına kaçmaz.
Ama yok…
Bizde çözüm üretmek zor iş.
En kolayı dururken
kim uğraşacak akıl yürütmeyle?
Kapat geç.
Sonra da “neden geri kaldık?” diye uzun uzun tartışırız.
Cevap basit aslında:
Biz sorunları çözmeyi değil, ortadan kaldırmayı seviyoruz.
Sorunla birlikte yolu da kaldırınca
rahatlıyoruz.
Akıl edene kadar kapatalım mı?